Do kierowania ogniem artylerii głównej służył radar SPG-34, na dachu nadbudówki dziobowej.
Do wykrywania okrętów podwodnych okręty były wyposażone w sonar QCU-2, zdemontowany do 1987 roku.
W latach 1989–91 okręty otrzymały system łączności satelitarnej Inmarsat oraz satelitarny system wymiany danych dla celów ochrony rybołówstwa SIFICAP.
Napęd Napęd stanowiły dwa 12-cylindrowe silniki wysokoprężne OEW Pielstick 12 PC2.2 V 400, napędzające dwie śruby. Moc siłowni wynosiła 10 560 bhp (10 707 KM)Późniejsze źródło podaje okrągłą większą wartość mocy ciągłej 12 000 KM. Prędkość maksymalna wynosiła 24,4 węzła (późniejsze źródła podawały prędkość 22 węzły). Zasięg wynosił 5900 Mm przy prędkości 18 węzłów.
Służba thumb|„Antonio Enes” (F471) podczas ćwiczeń z amerykańskim kutrem straży wybrzeża USCGC „Mohawk” w 2022 Podczas trwających na obszarze kolonii portugalskich do 1975 roku wojen kolonialnych korwety pełniły funkcje patrolowe i wsparcia ogniowego. Po uzyskaniu niepodległości przez kolonie, okręty zaczęły pełnić służbę na portugalskich wodach terytorialnych.