129–141 1870/71, który początkowo uważał M. paradoxus za komensala os, ale później był pierwszym, który opisał larwy tego gatunku. Ważne obserwacje poczynili także Smith (1870)Smith F. Concluding observations on the parasitism of Rhipiphorus paradoxus (1870), Murray (1870) i Rouget (1873).

W rozwoju sąsiada dziwaczka występuje hipermetamorfoza (nadprzeobrażenie). Samice składają jaja pod koniec lata, w szczelinach zbutwiałego drewna bielastego, będącego typowym materiałem wykorzystywanym do budowy gniazd przez osy ziemne. Moment składania jaj nie był obserwowany w naturze, ale w warunkach laboratoryjnych samice chętnie składały duże ilości jaj, wykorzystując do tego długie i giętkie, teleskopowo wysuwane pokładełko. Jaja są białe, stosunkowo małe, pokryte śluzową substancjąClasuen CP: Entomophagous insects. New York, N.Y. : McGraw-Hill, 1940, cytat za: .

Z jaj wylęgają się wczesną wiosną małe (0,5–0,7 mm długości), ruchliwe, czarne larwy typu triungulinusa. Mają długie odnóża zakończone przyssawkami. Larwy są pasożytami (parazytoidami) os, głównie osy pospolitej i osy dachowej (Vespa japonica w JaponiiHiromishi Kono. Beitrag zu den Rhipiphoriden-Arten von Japan. Insecta Matsumurana 1, 4, s. 177-182 (1927);