DVL (ang. Digital Video Library – cyfrowa biblioteka wideo) – jest to zaawansowana multimedialna baza danych, ze skrótami ułatwiającymi wybór filmu oraz z wbudowanymi mechanizmami ułatwiającymi przeglądanie treści biblioteki. Korzystać z niej może wielu klientów jednocześnie, używających wiele łączy dostępowych.
Architektura cyfrowej biblioteki wideo Cyfrowa biblioteka wideo może zawierać wiele komponentów o różnych charakterach, np. szkoleniowym bądź archiwalnym. Składowanie treści w takiej bibliotece ma ścisły schemat postępowania przy jej budowie. Sercem każdego systemu jest serwer danych. Jego głównym zadaniem jest przechowywanie cyfrowych plików wideo oraz udostępnianie ich klientom. Serwer taki zawiera wbudowane mechanizmy QoS. Każda sekwencja wizyjna dodawana do DVL musi przejść w pierwszym kroku kompresje aby zmniejszyć wielkość pliku bądź całego zbioru. W tym celu wykorzystywane są systemy kompresji obrazu. Następnie cała treść naszej biblioteki jest poddawana segmentacji, streszczeniu oraz katalogowaniu. W procesach tych dokonywany jest podział całego zbioru na określone części, które są jednakowe pod względem wybranych właściwości oraz stworzenie streszczenia długiej treści.