Był to jedyny okręt Royal Navy, który został zaprojektowany, zbudowany i złomowany w okresie dwudziestolecia międzywojennego, a do czasu wejścia do służby „Dreadnoughta” o napędzie atomowym (1963) był największym okrętem podwodnym brytyjskiej marynarki wojennejMarek Twardowski, Kosztowny eksperyment..
Opis konstrukcji X1 był okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej, z kadłubem lekkim otaczającym w całości wewnętrzny kadłub sztywny. Ten ostatni był podzielony grodziami na dziesięć przedziałów wodoszczelnych. Napęd okrętu stanowiły dwa silniki wysokoprężne typu Admiralicji, ośmiocylindrowe, o projektowanej łącznej mocy 6000 KM i dwa pomocnicze silniki wysokoprężne MAN o mocy nominalnej 1200 KM każdy, pochodzące ze zdobycznego niemieckiego U-126. W trakcie prób osiągnięto mniejsze wartości mocy maksymalnej: 5445 KM dla silników głównych i 2124 KM dla pomocniczych. Silniki pomocnicze były wykorzystywane do zasilania prądnic, ładujących baterie akumulatorów i napędzających cztery silniki elektryczne, umieszczone w parach na wałach napędowych. Silniki elektryczne były używane jako samodzielny napęd w pływaniu podwodnym lub pędnik pomocniczy wspólnie z silnikami głównymi w marszu na powierzchni.