Główną siłą lądową operacji była amerykańska 7 Armia dowodzona przez gen. Alexandra Patcha. VI Korpus Armii Stanów Zjednoczonych, dowodzony przez gen. mjr. Luciana Truscotta, miał przeprowadzić pierwsze lądowanie, a następnie francuska Armia B pod dowództwem gen. Jeana de Lattre de Tassigny’ego. Operacji towarzyszył w pełni zmotoryzowany, samodzielny oddział o nazwie „Task Force Butler”, składająca się z głównej części alianckich czołgów, niszczycieli czołgów i piechoty zmechanizowanej.

Francuski ruch oporu odegrał kluczową rolę w walkach. W miarę jak alianci wkraczali do Francji, ruch oporu przekształcił się z formacji partyzanckiej w częściowo zorganizowaną armię zwaną Francuskimi Siłami Wewnętrznymi (FFI). Ruch oporu wiązał wojska niemieckie, wysadzając mosty i sabotując linie komunikacyjne, przejmując ważne węzły komunikacyjne i bezpośrednio atakując odizolowane oddziały niemieckie. Wspierali go agenci z Biura Służb Strategicznych (OSS), którzy dostarczali aliantom kluczowych informacji wywiadowczych.