Chociaż Niemcy spodziewali się kolejnego lądowania aliantów w rejonie Morza Śródziemnego, nacierająca ze wschodu Armia Czerwona i lądowanie aliantów w Normandii wywarły ogromne obciążenie na niemieckie zasoby, dlatego zrobiono niewiele, aby poprawić sytuację Grupy Armii G, okupującej południową Francję. Biorąc pod uwagę postępy sił alianckich w północnej Francji, Niemcy uznali realną obronę na południu za niemożliwą. Dowództwo Grupy Armii G gen. płk. Johannesa Blaskowitza omawiało w lipcu i sierpniu z niemieckim Naczelnym Dowództwem generalny odwrót z południowej Francji, ale zamach 20 lipca stworzył atmosferę, w której jakikolwiek jawny odwrót był wykluczony. Blaskowitz doskonale zdawał sobie sprawę, że jego rozproszone siły nie będą w stanie odeprzeć żadnej poważnej próby desantu aliantów. Planował wycofać się potajemnie, niszcząc porty, i kontynuować działania w sposób uporządkowany, pod osłoną 11 Dywizji Pancernej. Zamierzał utworzyć nową linię obrony pod Dijon w środkowej Francji.