Poetyka snu Dla kompozycji powieści istotny jest motyw snu. Wskazuje na to już tytuł nawiązujący do książek zawierających interpretacje marzeń sennych. Tytuł nie oznacza jednak próby interpretacji współczesnych marzeń, ale wskazuje na współczesność jako na specyficzny czas „senności”. Sen stanowi również ramę dla utworu: książka rozpoczyna się od ocknięcia się bohatera po nieudanej próbie samobójczej i jego niepewności co do realności otaczającego świata (Nie otwierałem oczu i nie wiedziałem jak rozbudzony jestem z przedwieczornego snu), kończy natomiast motywem obudzenia (pomyślałem, że oto za chwilę obudzę się, wydźwignę z dusznego snu). W powieści pojawia się także wiele określeń wskazujących na sen i senność (senny upał, senna atmosfera prowincji, senne ruchy). Również pewne niekonsekwencje fabularne i niemożliwość dokładnego zlokalizowania miejsca akcji umiejscawiają wydarzenia fabularne poza obszarem jawy. Taka konstrukcja powieści ma umożliwić bohaterowi swobodne poruszanie się pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, stworzyć dogodne warunki (świadomość rozluźniona snem) do pojawiania się wspomnień i ich nakładania się na wydarzenia obecne.