Pisano głównie: żywoty słowa pochwalne, objaśniające, słowa na różne święta. Rozwijała się literatura polemiczna (m.in. twórczość Czernorizca Chrabra), proza oratorska (m.in. Учително евангелие Konstantyna Presławskiego, Празничните слова Jana Ekzarchy), teologiczna, przyrodniczo–naukowa (Небеса Jana Ekzarchy oraz Шестоднев czyli Hexameron) oraz encyklopedyczna, tworzono poezję – Modlitwa Abecadłowa. Napisano służbę Metodemu, Pochwałę cara Symeona, kanon ku czci archistratega Michała, tridion Konstantynowi Presławskiemu.
Do najbardziej znaczących tekstów literatury bułgarskiej tego okresu tekstów należy dokonany przez Jana Egzarchę przekład tzw. Sześciodniewu. Jest to wersja bizantyjskich opowieści o sześciu dniach stworzenia świata (Hexahemeron), uzupełniona o informacje przyrodnicze, filozoficzne i geograficzne, zaczerpnięte z dzieł wielu pisarzy antycznych i wczesnośredniowiecznych (m.in. Bazylego Wielkiego, Kosmasa Indikopleustesa, Arystotelesa, Jana Chryzostoma, itp.). Tekst, poświęcony Symeonowi, zawiera także oryginalne informacje, autorstwa Jana Egzarchy, m.in.