Konflikt w Zachodniej Ukrainie (1939-1945), Warszawa 2009, , ss.33-34.
Rafał Wnuk zalicza Władysława Filara do historyków-tradycjonalistów, którzy byli uczestnikami lub świadkami wydarzeń, o których piszą i uznają za główny cel upamiętnienie tych wydarzeń i ludzi, którzy w nich uczestniczyli. Wnuk określa ich jako historyków jednego punktu widzenia (ang. mono-perspectivists), którzy skupiają się na opisie zbrodni OUN-UPA na Wołyniu i w Galicji i historii podziemia polskiego na tych terenach. Historycy tej grupy uważają, że ludobójstwo rozpoczęło się we wrześniu 1939 i zakończyło w 1947, zaś wszyscy Polacy zabici przez Ukraińców, niezależnie od okoliczności, są ofiarami ludobójstwa. W konsekwencji za ofiary ludobójstwa są uznawani: żołnierze Wojska Polskiego zabici przez komunistyczne bojówki we wrześniu 1939, ofiary pospolitych przestępców, żołnierze AK polegli w walce z UPA, Polacy służący w istriebtielnych batalionach – pomocniczej formacji NKWD w latach 1944-45, funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, Milicji Obywatelskiej, żołnierze Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i ludowego Wojska Polskiego, którzy zginęli w akcji.