Tło W ostatnich latach XIX wieku fizyka doświadczalna przeżywała serię przełomowych odkryć: Wilhelm Röntgen odkrył promienie X (1895), Henri Becquerel – promieniotwórczość (1896), a J.J. Thomson – elektrony (1897). W środowisku naukowym panowało wówczas przekonanie, że wkrótce zostaną odkryte kolejne, nieznane rodzaje promieniowania. Doniesienie Blondlota spotkało się więc z dużym zainteresowaniem.

Rejestracja Rejestracja tych promieni miała polegać na subiektywnej obserwacji niewielkich zmian jasności płytki pokrytej siarczkiem wapnia. Innym deklarowanym sposobem rejestracji było zwiększenie się jasności płomienia palnika, gdy padało nań promieniowanie N.

Właściwości Promieniowanie N miało odmienne właściwości niż inne znane wówczas rodzaje promieniowania. Można było je kumulować i przechowywać. Z łatwością miało przenikać przez wiele materiałów, m.in. cienkie przesłony i papier, natomiast – według różnych opisów – było pochłaniane przez wodę, mokry papier, kilkucentymetrową warstwę soli kuchennej oraz platynę. Płaskie metalowe przedmioty (np. pilnik) miały zdolność wzmacniania promieni N.