Komitet Obrony Rzeczypospolitej (KOR) – w latach 1935–1939 jeden z trzech, obok Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i Ministerstwa Spraw Wojskowych, naczelnych organów władzy wojskowej.
Komitet Obrony Rzeczypospolitej ustanowiony został 12 maja 1936 r. dekretem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 9 maja 1936 r. o sprawowaniu zwierzchnictwa nad Siłami Zbrojnemi i organizacji naczelnych władz wojskowych w czasie pokoju, w miejsce Komitetu Obrony Państwa utworzonego 25 października 1926.
Do zakresu działania komitetu należało rozpatrywanie zagadnień dotyczących obrony Państwa i ustalania w tej dziedzinie wytycznych dla Rządu oraz koordynowanie prac przygotowujących obronę Państwa.
Skład komitetu (w nawiasach podano personalia polityków i wojskowych, którzy byli członkami KOR-u): Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (Ignacy Mościcki) – przewodniczący, Generalny Inspektor Sił Zbrojnych (marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz) – zastępca przewodniczącego, Prezes Rady Ministrów, minister spraw wewnętrznych (gen. dyw. Felicjan Sławoj Składkowski) – członek, minister spraw zagranicznych (płk art. Józef Beck) – członek, Minister Spraw Wojskowych (gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki) – członek, Minister Skarbu (Eugeniusz Kwiatkowski) – członek, Minister Przemysłu i Handlu (Antoni Roman) – członek, Szef Sztabu Głównego (gen. bryg.