Jednak już w marcu tego samego roku sugerował Mazzeiemu zerwanie współpracy z tą głupią kobietą, którą tak trudno zadowolić, narzekał także, że ostatni przesłany przez nią pastel dotarł do Warszawy na wpół zatarty, co mogło wyjaśniać preferencję króla dla obrazów olejnych.
Mimo napiętych relacji z królem Polski, Rajecka pozostała w Paryżu i początkowo odniosła kilka sukcesów. M.in. w 1791 jako pierwszy polski artysta wystawiła swoje obrazy w paryskim Salonie. Zachowały się tytuły trzech przedstawionych przez nią prac (był wśród nich m.in. portret deputowanego Charlesa Lametha, malarza Jean-Antoine-Théodore’a Girousta i portret intymny księżniczki Lambalk), jednak nie jest jasne czy zachowały się same te dzieła.
Jej prace, a w szczególności przesycone delikatnym erotyzmem popiersia dziewcząt, inspirowane były twórczością Jean-Baptiste’a Greuze’a. Następnie w 1792, gdy w Paryżu rozszalał się terror rewolucyjny, małżeństwo uciekło do prowincjonalnego Clermont-Ferrand, a Rajecka prawdopodobnie wkrótce potem zaprzestała działalności artystycznej. Po latach Anna wróciła do Paryża, jednak nie zachowały się pewne informacje o jej losach w tym okresie. Zmarła w Paryżu w 1832. Ostatnie lata życia była ociemniała.