Zakładami przemysłowymi, które podjęły się produkcji seryjnej rakiety była fabryka opon samochodowych Firestone Tire and Rubber Co. Pierwsze seryjne rakiety zaczęły opuszczać fabrykę w maju 1952 roku a pierwsze odpalenia seryjnej rakiety odbyło się w sierpniu tego samego roku. Pocisk Corporal był jednostopniową rakietą napędzaną silnikiem na ciekły materiał pędny, który dawał ciąg ok. 88 kN, o zasięgu max. 120 km. Minimalna odległość strzału wynosiła 47 km. Pocisk mógł być uzbrojony w głowicę konwencjonalną o masie 680 kg lub atomową W-7 o mocy 20 kt. Do kierowania pociskiem wykorzystywano układ radiokomendowy z radiolokacyjnym śledzeniem rakiety na jej aktywnym torze lotu. Układ ten był bardzo podatny na zakłócenia przez przeciwnika.
W lutym 1955 roku do Europy trafił pierwszy sformowany dywizjon rakiet Corporal. W 1956 roku do uzbrojenia weszły zmodernizowane rakiety Corporal Type II, które charakteryzowały się wzrostem średniej niezawodności z 50% do ponad 60%. Rakiety modernizowano jeszcze dwukrotnie, pierwszy raz w 1957 roku Corporal Type IIA i w 1959 roku Corporal Type IIB.