Carlos Manuel de Céspedes del Castillo (ur. 18 kwietnia 1819 w Bayamo w prowincji Oriente; zm. w lutym 1874 w San Lorenzo) – kubański plantator, który zasłynął dzięki darowaniu wolności swoim niewolnikom i ogłoszeniu deklaracji niepodległości Kuby w roku 1868. Wydarzenie to zapoczątkowało wojnę dziesięcioletnią.
Wojna dziesięcioletnia Cespedes był właścicielem ziemskim oraz prawnikiem, pochodzącym ze wschodniej Kuby. Po powrocie z Hiszpanii w roku 1844, zakupił posiadłość La Demajagua, na której założono plantację tytoniu. 10 października 1868 r. ogłosił akt Grito de Yara („krzyk miasta Yara”), który proklamował niepodległość Kuby. Deklaracja stała się bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny dziesięcioletniej przeciwko Hiszpanii. Była to pierwsza z trzech wojen o wyzwolenie Kuby. Kolejne miały miejsce w latach 1879-80 (tzw. mała wojna) oraz w latach 1895-98. Nad ranem 10 października, gdy zabrzmiał dzwon wzywający niewolników do pracy, Cespedes wystąpił przed zgromadzonymi pracownikami plantacji i zamiast wydać rozkazy, przyznał im wolność. Wyzwoleni niewolnicy wstąpili w szeregi zwolenników Cespedesa i stanęli po jego stronie podczas wojny z hiszpańskim gubernatorstwem na Kubie. Z tego względu, Cespedes nazywany jest przez Kubańczyków „ojcem ojczyzny” (Padre de la Patria). W kwietniu 1869 r.