200px|right|thumb|Dystynkcja Feldzeugmeistra armii Austro-Węgier Feldzeugmeister (skrót: FZM, pol. zbrojmistrz polny, węg. táborszernagy) – ranga generalska w wojskach Świętego Cesarstwa (do 1806) i Austro-Węgier (do 1918), mn.w. odpowiednik generała broni.
Zarys historyczny Pojęcie „Feldzeugmeister” (po polsku mn. w. generał – cejgmistrz) pojawiło się po raz pierwszy w roku 1510 za czasów cesarza Maksymiliana I, który stworzył urząd cejgmistrza generalnego i czterech cejgmistrzów krajów austriackich, tzw. habsburskich krajów dziedzicznych. Pochodzi od francuskiego pojęcia Grand maitre de l'artillerie, znanego już w XIV wieku i oznaczającego wówczas oficera zarządzającego machinami oblężeniczymi. Z biegiem czasu Feldzeugmeister otrzymał znaczne przywileje: był dowódcą całej artylerii w danej armii, jednym z trzech (obok głównodowodzącego i feldmarszałka) członków rady wojennej z pełnym głosem, posiadał własny regiment i profosa, miał prawo rekwizycji całej amunicji zdobytej w oblężonej twierdzy.