Dalsze losy Rusi Zakarpackiej zostały rozstrzygnięte przez politykę wielkich mocarstw. Dążenia władz węgierskich do przyłączenia tych terenów skłoniły III Rzeszę do zgody na anektowanie przez Węgry całej Rusi Zakarpackiej. Odpowiednie porozumienie podpisano 11 marca 1939 roku. Jednak po ogłoszeniu niepodległości przez Słowację 14 marca, również Ruś Zakarpacka, w nocy z 14 na 15 marca ogłosiła niepodległość jako Karpato-Ukraina. Wskutek zbrojnej interwencji Węgier do 18 marca 1939 roku powstający organizm państwowy Karpato-Ukrainy został całkowicie zlikwidowany. 16 marca odbyły się na Przełęczy Tucholskiej (Wereckiej) uroczystości spotkania wojsk polskich oraz węgierskich i stworzenia wspólnej granicy.
Granica przebiegała identycznie jak fragment granicy polsko-czechosłowackiej sprzed 1938 roku od okolic Solinki (góra Czerenin), do szczytu Stoh w Karpatach Marmaroskich.
Pod koniec wojny, w efekcie operacji wschodniokarpackiej udało się przywrócić na krótkim odcinku między Polską Ludową a proniemieckimi Węgrami granicę między Solinką a okolicami