W czasie pobytu w Cadiz, Luisa nie zgodziła się podpisać dokumentu, stwierdzającego jej lojalność względem króla Hiszpanii oraz zaprzeczającego jej związkom z wenezuelskimi patriotami. Nigdy nie wyzbyła się swoich poglądów niepodległościowych. Nadal nie otrzymywała żadnych wiadomości o swojej matce ani mężu. W marcu 1818 r. porucznik Francisco Carabana oraz Anglik, Mr Tottern, zaproponowali jej pomoc w powrocie do Ameryki. Gdy pracowali nad planem jej ucieczki, Luisa obiecała, że jej mąż pokryje wszystkie koszty w późniejszym terminie. Luisa pożegnała się z rodziną Moron i wyruszyła na pokładzie fregaty do Stanów Zjednoczonych.
3 maja 1818 r. Luisa Caceres dotarła do Filadelfii. Spotkała się tam z rodziną generała-patrioty Lino Clemente'go, który wyemigrował się do Stanów Zjednoczonych. Państwo Clemente obdarzyli ją gościnnością oraz przyjaźnią. Pułkownik Luis Rieux, przysłany przez jej męża, przybył do Filadelfii, by zabrać Luisę na Wyspę Małgorzaty. Oboje przyjechali do Margarity 26 lipca 1818 r. Następnie, 19 września 1819 r. konsul Indii (najważniejszy organ administracyjny w koloniach hiszpańskich) uchwalił rezolucję, na mocy której Luisa Caceres otrzymała prawo do swobodnego wyboru miejsca zamieszkania. Nadal wspierała ona idee wolności i suwerenności ludów Ameryki. Mieszkała w Caracas aż do swojej śmierci, w roku 1866.