Śmierć studenta Benno Ohnesorga w roku 1967 z rąk niemieckiej policji popchnęła niektórych uczestników ruchu studenckiego w stronę przemocy i ekstremizmu; przyczyniła się do powstania Frakcji Czerwonej Armii. Użycie przemocy wobec Dutschkego doprowadziło do dalszej radykalizacji ruchu studenckiego. Jego działacze dopuścili się kilku zamachów bombowych oraz morderstw. Dutschke odżegnał się od tych praktyk. Obawiał się, że zaszkodzą one ruchowi studenckiemu lub doprowadzą do jego rozłamu. Zamiast stosowania przemocy i terroru, proponował wspomniane wcześniej „długie marsze przez instytucje”.
Od zamachu do śmierci 11 kwietnia 1968 r. Rudi Dutschke został postrzelony w głowę przez . Rana nie była śmiertelna. Po zamachu Dutschke udał się wraz z rodziną do Wielkiej Brytanii, gdzie miał nadzieję się wyleczyć. W roku 1969 został przyjęty na uniwersytet Cambridge, aby ukończyć przerwane studia. W roku 1971 został, wraz z rodziną, wydalony z Wielkiej Brytanii na polecenie rządu torysów (premierem był Edward Heath) jako „niepożądany cudzoziemiec”, który prowadził „działalność wywrotową”. Wygnanie Dutschkego wywołało polityczną burzę w Londynie. Rodzina Dutschke przeniosła się do Århus w Danii.