Na północy Wzgórza Golan dochodzą do masywu góry Hermon i granicy z Libanem.
Wzgórza Golan zazwyczaj dzieli się na trzy regiony: północny – między Nahals Sa’ar a Gilabon; centralny – między Nahals Gilabon a Dilajot; południowy – między Nahal Dilajot a doliną rzeki Jarmuk.
Geologicznie Wzgórza Golan są płaskowyżem holoceńskiego pola wulkanicznego, które poszerza się w kierunku północno-wschodnim prawie do Damaszku. Cały obszar jest pokryty nieczynnymi stożkami wulkanicznymi. Góra Hermon jest geologicznie oddzielona od pola wulkanicznego Wzgórz Golan. Blisko Hermonu znajduje się jezioro Birkat Baran, które zajmuje dawny krater wulkanu.
Wzgórza Golan są zbiorowiskiem roślinności półpustynnej.
Historia regionu Starożytność Obszar był zajmowany przez wiele cywilizacji. Do XX wieku p.n.e. zamieszkiwali tutaj Amoryci i Aramejczycy. Później region nazwany Baszan znalazł się pod kontrolą Izraelitów – zamieszkiwało tu pokolenie Dana. Król Salomon mianował w regionie trzech ministrów. Po rozbiciu wewnętrznym królestwa, Golan znalazł się w północnej części, w Królestwie Izraela.
Zgodnie z prawem żydowskim Wzgórza Golan są uważane za część Kanaanu, który jest bardziej święty niż pozostałe części, położone po wschodniej stronie rzeki Jordan.