Logizowanie – postawa językowa charakteryzująca się dążeniem do uzgodnienia zjawisk językowych z powszechnie przyjętą logiką (nie chodzi tu jednak o logikę naukową, ale o tzw. logikę potoczną).
Przedstawiciele tej postawy dążą więc do zróżnicowania znaczeń wyrazów, takich jak „dziecinny” i „dziecięcy”, „wieczorny” i „wieczorowy”. Uznają też za nielogiczne, a więc błędne, takie formy jak „bardziej sprawiedliwy” (według nich można być tylko sprawiedliwym lub niesprawiedliwym) czy „bardziej łysy”, „bielszy”, „pełniejszy” (te przymiotniki nie podlegają według nich stopniowaniu). Za nielogiczne uważają formy wyjątkowe, np. reliktowe „w ręku” zamiast „w ręce”. Są również bardzo niechętni wobec upowszechnionych pleonazmów, takich jak: „zaspa śnieżna”, „młoda dziewczyna”, „mały piesek”. Dążą również do utrzymania pozornej logiki w zakresie słowotwórstwa, uznając za niewłaściwe takie wyrażenia jak np.