Druga wojna indyjsko-pakistańska (również II wojna o Kaszmir) – wojna pomiędzy Indiami a Pakistanem, trwająca między sierpniem a wrześniem 1965 roku. Wojna była wynikiem licznych incydentów granicznych, a jej bezpośrednią przyczyną była, zakończona porażką, próba wzniecenia antyindyjskiego powstania w Kaszmirze, przez pakistańskie grupy dywersyjne.
Wojna zakończyła się zawieszeniem broni osiągniętym przy udziale ONZ oraz podpisaniem 10 stycznia 1966 roku deklaracji taszkienckiej, w której obie strony zobowiązały się do wycofania wojsk poza linię demarkacyjną oraz do pokojowego rozwiązania sporu o Kaszmir.
Podłoże thumb|Mapa terenu działań z angielskimi nazwami (stan granicy na 2004) Przyczyną wojny był spór o Kaszmir, sięgający korzeniami 1947 roku, kiedy po dekolonializacji podzielono Indie Brytyjskie na niepodległy Pakistan oraz Indie. Brytyjska koncepcja podziału posiadłości kolonialnych zakładała utworzenie dwóch państw w miarę jednolitych religijnie. Indie miały być w większości hinduistyczne, a Pakistan muzułmański. Głównym problemem był dokonany podział Pendżabu oraz kwestia Kaszmiru, będącego niezależnym księstwem, z dominującą ludnością muzułmańską, które nie podjęło decyzji o przyłączeniu do Indii ani Pakistanu.