Człowiek musi poszerzyć swoje horyzonty, obejmując większe życie, nieskończony świat wokół niego, świat z którym musi utrzymywać stosunki”.
Odpowiadając na pytanie, jak zespolić się z naturą, Gordon wskazywał na pracę fizyczną w Ziemi Izraela. W „Ludzie i Praca” napisał: „Naród żydowski został całkowicie odcięty od natury i uwięziony w murach miejskich na dwa tysiące lat (...) Brakuje nam nawyku pracy - nie pracy wykonywanej z zewnętrznego przymusu, ale pracy, która jest naturalna i organiczna. Ten rodzaj pracy wiąże ludzi ze swoją ziemią i ich kulturą narodową”.
Praca fizyczna była głównym elementem wszystkich odmian syjonizmu socjalistycznego. Była środkiem w kierunku stworzenia egalitarnego, samowystarczalnego ekonomicznie społeczeństwa żydowskiego. Gordon nie popierał socjalizmu i dążył do realizacji celów nie tylko ekonomicznych, ale także duchowych. Uważał, że życie w diasporze sparaliżowało Żydów, odcięło ich od podstawowego źródła utrzymania, jakim była praca na roli, i zmusiło do poszukiwania innych sposobów przetrwania. Odrodzenie narodu żydowskiego musiało więc przywrócić więzi między Żydami a ich ziemią. Stosując liczne metafory, Gordon odniósł się do tego tematu w eseju „Nasze zadania na przyszłość”: „Przychodzimy do naszej Ojczyzny, aby być zasadzonymi w naszej naturalnej ziemi, z której zostaliśmy wysiedleni.