instrumentów pochodnych, akcji, obligacji, jednostek funduszy inwestycyjnych itp.) związek między podażą pieniądza a wielkością inflacji (mierzonych średnim poziomem cen) stawał się coraz to mniej widoczny.
Pierwszym bankiem centralnym, który określił cel inflacyjny, był w 1990 roku Bank Rezerwy Nowej Zelandii. W końcu tego roku cele inflacyjne miało 8 banków centralnych, a do 1998 roku − 54 banki centralne. W najbardziej rozwiniętych państwach świata jest to zwykle 1−2,5% wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych.
Praktyka polityki pieniężnej na świecie pokazuje, że niezależność banku centralnego może być jednym z czynników sprzyjających niskiej inflacji. W strategii BCI jest ona jeszcze ważniejsza, gdyż bez niej bank centralny nie mógłby podejmować decyzji niezbędnych do utrzymania niskiej inflacji, które mogą być niepopularne, ale z podjęcia których będzie potem rozliczany w razie nieosiągnięcia celu inflacyjnego. Dlatego w krajach, w których wprowadzono BCI, władze monetarne generalnie cieszą się wysokim stopniem niezależności. Niezależność władz monetarnych ma dwa wymiary: niezależność celu oraz niezależność instrumentów. Niezależność celu polega na tym, że to władze monetarne ustalają same cel inflacyjny.