Następnie przeniósł swoją działalność do Zagłębia Węglowego. Przystąpił do organizowania Stacji Geologicznej PIG w Dąbrowie Górniczej, otwartej w połowie 1921. Kierował nią do 1923. Lokal uzyskał w budynku Szkoły Górniczo-Hutniczej, gdzie Stacja mieściła się do wybuchu wojny w 1939.
W Stacji zapoczątkował kompletowanie zbioru planów i profili kopalnianych. Sporządził przeglądowy opis całego Polskiego Zagłębia Węglowego wraz z obliczeniem zasobów węgla. Po zorganizowaniu Wydziału Węglowego PIG rozpoczął kartowanie geologiczne południowo-zachodniej części tego Zagłębia. Wykonał mapę geologiczną obszaru pszczyńskiego w skali 1: 25 000 (ark. Stary Bieruń i Lędziny). Następnie opracowywał obszar wodzisławski (ark. Wodzisław i Gorzyczki).
W 1935 brał udział w II Kongresie Węglowym w Heerlen, gdzie wygłosił referat o rytmice sedymentacji karbonu produktywnego. W oparciu o tę koncepcję opracował nową nomenklaturę pokładów węgla obszaru rybnickiego. W 1939 rozpoczął zbieranie materiałów dotyczących budowy geologicznej i zasobów węgla na Zaolziu.