W październiku tegoż roku ukończył kurs piechoty dla kadry dowódczej, po czym został skierowany na front. Uczestniczył w walkach z wojskami gen. Piotra Wrangla. Następnie tłumił bunty chłopskie. Udział w wojnie domowej zakończył w lipcu 1922 jako dowódca kompanii.
Wiedzę wojskową uzyskał w trakcie kursów czerwonych dowódców oraz kursu w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego. W 1930 wstąpił do Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). Od lutego 1933 służył w sztabie Leningradzkiego Okręgu Wojskowego jako zastępca szefa 1 sektora 2 oddziału. W 1935 objął funkcję zastępcy naczelnika oddziału przygotowania wojskowego, zaś w 1936 – naczelnika szkoleniowego oddziału kursów tłumaczy wojskowych. Od lipca 1937 dowodził 215 pułkiem strzeleckim, zaś od listopada tego roku – 133 pułkiem strzeleckim. W maju 1938 został odkomenderowany do sztabu Kijowskiego Samodzielnego Okręgu Wojskowego, w którym objął funkcję naczelnika 2. oddziału. We wrześniu tegoż roku został dowódcą 72 Dywizji Strzeleckiej.