Pierwszy większy ośrodek polskiej samoobrony zorganizowano na początku maja 1943 w Pańskiej Dolinie w powiecie dubieńskim. Dopiero 20 lipca (po krwawej niedzieli 11 lipca) ukazała się „Instrukcja w sprawie formowania baz samoobrony i organizacji oddziałów partyzanckich” wydana przez Okręgową Delegaturę Rządu na Wołyniu. Rozpoczęto tworzenie większych baz samoobrony, składających się z kilku wsi (placówek) o większych skupiskach ludności polskiej. Takie bazy miały być bronione przez oddziały miejscowe, wykorzystując rowy strzeleckie, prymitywne bunkry drewniano-ziemne i różnego rodzaju zasieki.
Do ważniejszych baz samoobrony na Wołyniu należały: w powiecie dubieńskim: Pańska Dolina w powiecie horochowskim: Zaturce w powiecie kostopolskim: Huta Stara, Huta Stepańska-Wyrka w powiecie kowelskim: Zasmyki, Dąbrowa w powiecie krzemienieckim: Dederkały, Rybcza, Kuty w powiecie lubomelskim: Jagodzin-Rymacze w powiecie łuckim: Przebraże, Antonówka Szepelska, Rożyszcze w powiecie sarneńskim: Antonówka w powiecie włodzimierskim: Bielin-Spaszczyzna, Andresówka w powiecie zdołbunowskim: Witoldówka, Ostróg nad Horyniem.