W trakcie tej samej walki kołowej z grupą japońskich myśliwców, wykorzystując dużą moc silnika Hellcata i wysoką prędkość wznoszenia tego samolotu – jedną z podstawowych różnic między Hellcatem a starszym F4F Wildcat – zestrzelił drugi myśliwiec Zero, pilotowany przez japońskiego asa myśliwskiego Toshiyuki'ego Suedę. Samolot Suedy został w ten sposób drugim japońskim myśliwcem zestrzelonym w powietrzu przez Hellcata. thumb|left|Hellcat F.I należący do Fleet Air Arm Do końca 1943 roku Hellcaty dostarczono do wszystkich jednostek myśliwskich bazujących na lotniskowcach na Pacyfiku. Łączna liczba zwycięstw wyniosła około 230 zestrzelonych samolotów przy stratach własnych 29 Hellcatów. W 1944 roku nasilał się wysiłek zbrojny US Navy na Pacyfiku. Kolejne operacje na Marianach i Filipinach przyniosły wiele walk, w których używano samolotów na masową skalę. Do oddziałów zaczęły trafiać wersje F6F-5. W 1945 roku dokonano inwazji na Okinawę oraz ataków na Wyspy Japońskie przy intensywnym wsparciu lotnictwa pokładowego.