9 maja 1914 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika.
Na czele dywizji walczył przeciwko armii rosyjskiej podczas I wojny światowej. W czasie wojny wyróżnił się w walkach o Lublin i Kraśnik. Od czerwca 1915 do lutego 1916, w końcowej fazie ofensywy państw centralnych na froncie wschodnim, dowodził serbskochorwackojęzyczną 42 Dywizją Piechoty Honwedu (noszącą oficjalny przydomek Diabelskiej Dywizji), a w 1917 był dowódcą IX Wojskowej Grupy Operacyjnej, która walczyła na froncie rumuńskim. 17 sierpnia 1917 został mianowany na stopień generała piechoty. Po ustąpieniu gen. Stanisława Szeptyckiego ze stanowiska lubelskiego generała-gubernatora (luty 1918) na ten urząd powołano gen. Lipošćaka (marzec 1918). Zyskał sobie przychylność polskiej arystokracji jako mniej pobłażliwy wobec lewicy i Ukraińców od poprzednikaMaria Lubomirska, Pamiętnik księżnej Marii Zdzisławowej Lubomirskiej 1914–1918, red. Janusz Pajewski, Aleksandra Kosicka-Pajewska, Poznań 1997, s. 626, zapisek z 15.4.1918: Rada Regencyjna bardzo serdecznie przyjmowała przed dwoma dniami Lipošćaka, generalnego gubernatora lubelskiego (…), który najlepsze uczynił wrażenie. Stanowczo jest odpowiedniejszym zwierzchnikiem od Szeptyckiego, który do groźnych rozmiarów rozwielmożnił lewicę – żołnierz, bynajmniej nie polityk.