Art. 17 konwencji genewskiej („Konwencja o polepszeniu losu rannych i chorych w armiach czynnych” z 12 sierpnia 1949) stanowi, że:
Strony w konflikcie czuwać będą nad tym, aby pogrzebanie lub spalenie zwłok [było] dokonywane indywidualnie, (...) poprzedzone (...) ustaleniem tożsamości (...). Połowa podwójnej tabliczki tożsamości albo cała tabliczka, o ile jest pojedyncza, pozostanie na zwłokach.
Wcześniejsze konwencje prawa humanitarnego (konwencja haska z 1907, konwencja genewska z 1927) również, choć w mniej szczegółowy sposób, regulowały tę sprawę.
W razie śmierci na polu walki oddziały zbierające zabitych zabierają połowę nieśmiertelnika (zazwyczaj odsyłana jest ona do rodziny poległego), a drugą połowę pozostawiają przy ciele zabitegoDo grzebania zwłok na polu walki (eufemistycznie nazywanego „utrzymywaniem higieny pola walki”) w LWP i Armii Czerwonej były przygotowywane pododdziały orkiestr wojskowych (a nie, jak się powszechnie sądzi, pododdziały medyczne).. Zalecano (np.