Abstrahując od humanitarnych aspektów takiego postępowania, było to jednak w świetle tego właśnie prawa wojennego teoretycznie usprawiedliwione – ZSRR nie podpisał konwencji międzynarodowych dotyczących traktowania jeńców wojennych. W krótkim czasie tatuowanie numerów ewidencyjnych objęło wszystkich więźniów tego obozu.
Obecnie funkcje nieśmiertelników przejmują banki DNA (w armii amerykańskiej zakrojona na masową skalę akcja pobierania materiału genetycznego zaczęła się w latach 90.).
Nieśmiertelniki w różnych państwach Polska 1920–1939 thumb|Po prawej nieśmiertelnik wz. 1920, a po lewej wz. 1931 thumb|Nieśmiertelniki oficerów WP, ofiar zbrodni katyńskiej, wydobyte z masowych grobów w Charkowie (zbiory Muzeum Katyńskiego) Rozkazem z dnia 22.12.1920 r. wprowadzono w Polsce znaki tożsamości. W nieśmiertelnik miał zostać zaopatrzony każdy żołnierz. W czasie mobilizacji żołnierz był zobligowany do noszenia znaku tożsamości, wykonanego z blachy cynkowej, z włożoną do wewnątrz kartą tożsamości.