Stefania Płaskowiecka-Nodari (ur. 15 lutego 1892 w Warszawie, zm. 17 lutego 1973 w Rio de Janeiro), działaczka polonijna w Brazylii.
Kształciła się w Warszawskiej Szkole Baletowej i przez kilkanaście lat występowała jako tancerka na wielu scenach świata wraz z zespołem Anny Pawłowej. W czasie jednej z podróży artystycznych poznała przemysłowca włoskiego osiadłego w Buenos Aires, Lincolna Nodari. 25 sierpnia 1923 wyszła za niego za mąż.
Od 1939 małżonkowie mieszkali na stałe w Brazylii. W atmosferze napięcia wojennego Stefania Płaskowiecka-Nodari rychło włączyła się do działalności charytatywnej i społecznej w środowisku polskim, przeznaczając do dyspozycji polskich uchodźców dom w mieście Niterói koło Rio de Janeiro. Zapewniała w nim utrzymanie dla kilkudziesięciu rodzin. Od 1942 należała do Towarzystwa "Polônia" w Rio de Janeiro oraz do Koła Polek; w tej ostatniej organizacji przez ponad 20 lat sprawowała funkcję prezeski (potem nadano jej tytuł prezeski honorowej). Jako działaczka Polskiego Czerwonego Krzyża i jego brazylijskiego odpowiednika organizowała wysyłkę paczek dla jeńców wojennych w Europie.