Zenker, s. 149..
Życiorys Boso około roku 1135 przeszedł na służbę do kardynała Guido Pisano, który w 1146 roku został kanclerzem św. Kościoła Rzymskiego. Prawdopodobnie dzięki jego protekcji Boso został skryptorem i notariuszem Kancelarii. Po śmierci Guido Pisano w 1149 stanął na czele Kancelarii Apostolskiej, jednak bez tytułu kanclerskiego. Występuje jako datariusz bulli papieskich między 6 listopada 1149 a 3 maja 1153. W tym czasie zaprzyjaźnił się z Nicholasem Breakspearem, biskupem Albano. Kiedy Nicholas został papieżem Adrianem IV w grudniu 1154, niemal natychmiast mianował go kamerlingiem św. Kościoła Rzymskiego. Boso rychło stał się jego najbardziej zaufanym współpracownikiem. Sprawował w jego imieniu kontrolę nad Castel Sant'Angelo w Rzymie, uzyskał też dużą władzę na terytorium całego Patrymonium św. Piotra, m.in. kontrolując kilka twierdz i mając pod swoją komendą zbrojne oddziały. W grudniu 1156 Adrian IV mianował go kardynałem diakonem Santi Cosma e Damiano, w tej roli występuje w dokumentach między 4 stycznia 1157 a 2 sierpnia 1165. Odegrał dużą rolę w trakcie podwójnej papieskiej elekcji 1159, udzielając poparcia Aleksandrowi III. Mimo to po jego wyborze utracił stanowisko kamerlinga i w latach 1159–61 przebywał w rodzinnej Toskanii jako kolektor danin papieskich.