Kościół powojenny W nocy z 8 na 9 sierpnia 1944 r. kościół został częściowo zniszczony podczas nalotu niemieckich bombowców. W 1945 r. podjęto pierwszą próbę jego odbudowy. Materiał uzyskany z rozbiórki pozostałości świątyni miał posłużyć do budowy nowej. Projekt kościoła w oparciu o poprzednie fundamenty opracował architekt Józef Jamroz. W 1948 Diecezjalna Komisja Budowlana zatwierdziła projekt do realizacji. Prace wstrzymano w 1950 r., gdyż władze państwowe nie wydały zezwolenia na budowę. Zezwolenia odmawiano przez kolejne 32 lata. Pozwolenie uzyskano w 1982 r. staraniem ówczesnego ks. proboszcza Adama Rdzanka i wikariusza ks. Henryka Kozakiewicza (późniejszego proboszcza parafii w latach 1986–2012). W sierpniu 1982 r. przystąpiono do budowy świątyni według projektu architekta Jerzego Wójcika. Kamień węgielny wmurowano 3 października 1983 r. Budowa trwała do 1996 r., kiedy to nowy kościół poświęcony został przez ks. bp. Wacława Świerzawskiego. Kościół powstał jako votum wdzięczności za uratowanie życia papieżowi Janowi Pawłowi II po zamachu 13 maja 1981 r.
15 maja 2011 r. dekretem biskupa sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza kościół został wyniesiony do rangi Sanktuarium św. Jana Pawła II.