Jan Benedykt Solfa herbu własnego (ur. w 1483 w Trzebielu, zm. 31 marca 1564 w KrakowieTeresa Borawska, Solfa Jan Benedykt, w: Słownik biograficzny kapituły warmińskiej (redaktor Jan Guzowski), Olsztyn 1996, s. 229. Oracki podaje datę dzienną śmierci J. B. Solfy: 30 marca 1564 (Tadeusz Oracki, Słownik biograficzny Warmii, Prus Książęcych i Ziemi Malborskiej od połowy XV do końca XVIII wieku, tom II: L–Ż, Olsztyn 1988, s. 155).) – lekarz, kanonik warmiński, głogowski, wrocławski, wileński, sandomierski, warszawski i krakowski.
Absolwent Akademii Krakowskiej. W latach 1513–1518 odbył studia medyczne we Włoszech, prawdopodobnie w Bolonii i Wenecji. Od 1522 roku nadworny lekarz Zygmunta I Starego i Zygmunta Augusta. W 1541 cesarz Karol V podniósł go do stanu szlacheckiego i obdarzył herbem (Solfa), co potwierdził własnym nadaniem król Zygmunt. Autor wielu nowatorskich traktatów medycznych o sposobach leczenia różnych chorób i o etyce lekarskiej. Pisał wiersze i prace o tematyce historycznej, teologicznej i filozoficznej. Jego dzieła na bieżąco wydawane były w Krakowie, a także w Moguncji. Ponadto utrzymywał żywe kontakty z wieloma wybitnymi myślicielami, min. z Celio Calcagninim i z Erazmem z Rotterdamu.