Największy sukces osiągnął w 2010 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Vancouver wywalczył złoty medal w slalomie. Prowadził już po pierwszym przejeździe, jako jedyny zawodnik uzyskując czas poniżej 48 sekund. W drugim przejeździe osiągnął siódmy wynik, co jednak wystarczyło do utrzymania prowadzenia. Ostatecznie wyprzedził Ivicę Kostelicia o 0,16 sekundy i André Myhrera ze Szwecji o 0,44 sekundy. Został tym samym trzecim włoskim mistrzem olimpijskim w tej konkurencji, po Piero Grosie, który zwyciężył na ZIO w Innsbrucku (1976) i Alberto Tombie, który był najlepszy na ZIO w Calgary (1988). Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach w Soczi był szesnasty po pierwszym przejeździe. Nie ukończył jednak drugiego przejazdu i nie był klasyfikowany. W tej samej konkurencji startował także na mistrzostwach świata w Val d’Isère (2009), mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen (2011) i mistrzostwach świata w Schladming (2013), jednak we wszystkich przypadkach nie kończył rywalizacji.
Dwukrotnie zdobywał mistrzostwo Włoch, w latach 2006 i 2011 zwyciężając w slalomie.