Na początku XX wieku Korowin skupił swoją uwagę na teatrze. Przeniósł się z opery Mamontowa do Teatru Maryjskiego w Petersburgu. Odchodząc od tradycji dekoracji scenicznej, która jedynie wyznaczała miejsce akcji, Korowin tworzył dekorację obejmującą jednocześnie nastrój występu. Korowin zaprojektował scenografię do dramatów Konstantego Stanisławskiego, a także do wystawianych w Teatrze Maryjskim oper i baletów.
W roku 1905 Korowin został członkiem grona pedagogicznego, a w latach 1909-1913 był profesorem Moskiewskiej Szkoły Malarstwa, Rzeźby i Architektury.
Podczas I wojny światowej Korowin pracował jako konsultant ds. kamuflażu w kwaterze głównej rosyjskiej armii i był często widziany na linii frontu. Po Rewolucji październikowej kontynuował pracę w teatrze, projektując scenografię do Walkirii Richarda Wagnera i Dziadka do orzechów Piotra Czajkowskiego.
W 1923 Korowin przeniósł się do Paryża w celu leczenia choroby serca, a także by pomóc upośledzonemu synowi.