Osobny raport przygotowali Jadwin i Johnson. Jego autorzy uwzględnili tło historyczne relacji polsko-żydowskich, podkreślając lepsze położenie Żydów w dawnej Polsce, niż w innych krajach. Wskazali na fakt współpracy żydowskiej z okupantem niemieckim, brak zaangażowania w aspiracje terytorialne Polaków oraz odwoływanie się Żydów do czynników międzynarodowych, co w opinii polskiej traktowane było jako przejaw wrogości. Jadwin i Johnson uważali, że kwestia prześladowań żydowskich była wyolbrzymiona przez propagandę niemiecką, by zdyskredytować wizerunek powstającego państwa. Jako przyczyny ekscesów wskazywali ogólnie trudną sytuację w kraju, a nie celową działalność władzy i mieszkańcówM. Sobczak, Stosunek Narodowej Demokracji do kwestii żydowskiej w latach 1914–1919, Wrocław 2008, s. 214–215..
Reakcje Środowiska żydowskie odebrały raport Morgenthaua źle, zarzucając wybielanie polskich zbrodniR. Tyndorf, Raport Morgenthau – komentarz, „Biuletyn IPN”, 10, 2010, nr 11, s. 80.. Mimo że raport opublikowano jako dokument Kongresu, został przez prasę żydowską w Stanach Zjednoczonych przemilczany. Podobnie rzecz się miała z raportem Jadwina i Johnsona. Opinia publiczna tych dokumentów nie poznała. Dotarły jedynie do Polonii dzięki publikacjom w prasie polonijnejM.