Teresa Raquin () – powieść Émile’a Zoli z 1867, pierwsze dzieło pisarza, które zwróciło na niego uwagę paryskiej publiczności. Jest to zarazem pierwszy utwór Zoli, w którym na szerszą skalę zastosował opracowaną przez siebie metodę naturalistyczną. W 1873 pisarz opracował na jej podstawie sztukę teatralną pod tym samym tytułem.
Treść Teresa Raquin, córka oficera i Algierki, wychowywała się po stracie rodziców w domu ciotki, pani Raquin, razem z jej jedynym synem Kamilem. Następnie pani Raquin skojarzyła ich małżeństwo, wierząc, że chorowity Kamil znajdzie szczęście i wsparcie u boku energicznej Teresy. Przez trzy lata wszyscy troje mieszkają w Paryżu, prowadząc ustabilizowane, lecz nieznośnie nudne dla Teresy życie. Któregoś dnia jednak Kamil przyprowadza do domu starego znajomego, malarza. Pod pretekstem malowania portretu przyjaciela Laurent staje się stałym gościem rodziny, a następnie kochankiem Teresy. W ciągu ośmiu miesięcy spotykają się pod różnymi pretekstami, wreszcie postanawiają pozbyć się Kamila. W czasie przejażdżki barką po Sekwanie Laurent dusi męża kochanki, po czym pozoruje jego przypadkowe wypadnięcie z łodzi. Tylko stara pani Raquin podejrzewa zabójstwo, ale nie dzieli się z nikim swoimi myślami.