Wypijają kieliszek trucizny na oczach sparaliżowanej pani Raquin.
Cechy utworu Zola deklarował, że Teresa Raquin ma być „fizjologiczną analizą” bohaterów, wykazaniem wpływu biologii na zachowanie człowieka i jego los. Dzieje tytułowej postaci są ściśle związane z jej temperamentem: „nerwowa” (określenie autora) Teresa nie ma szans na szczęśliwe życie u boku chorowitego, słabego, flegmatycznego Kamila, za to błyskawicznie zakochuje się w sangwiniku Laurencie. Względy psychologiczne niemal nie pojawiają się w utworze: obok temperamentu drugą siłą motywującą Teresę jest pożądanie erotyczne. Taka konstrukcja postaci zapowiada późniejszy koncept człowieka jako zwierzęcia (bête humaine). Również psychiczna zapaść Teresy po dokonanej zbrodni nie jest związana z wyrzutami sumienia: bohaterkę przeraża metafizyczna obecność jej zamordowanego męża w jej życiu, a nie fakt, że przyczyniła się do jego śmierci (podobnie zresztą myśli sam morderca Laurent). Według słów samego Zoli dochodzi do „rozkładu” psychiki postaci jeszcze za życia (podobny motyw pojawi się później w Zdobyczy oraz Bestii ludzkiej).
Recepcja Krytyka przyjęła powieść z ogromnym oburzeniem.