mały|Grób Antoniego Pietkiewicza na cmentarzu Powązkowskim Antoni Pietkiewicz, ps. Adam Pług (ur. 23 października 1823 we wsi Zamość powiatu słuckiego guberni mińskiej, zm. 2 listopada 1903 w Warszawie) – polski pisarz, biograf, publicysta i tłumacz.
Życiorys W młodości mieszkał w Borku Żukowym, gdzie jego rodzice byli nadleśniczymi w dobrach Radziwiłłów.
W latach 1858–1862 kierownik szkoły męskiej w Żytomierzu. Za udział w organizacji powstańczej został zesłany do Owrucza. Po powrocie został nauczycielem domowym na Podolu (jako guwerner przepracował w sumie ćwierć wieku). W latach 1864–1866 więziony w Kijowie. Od 1874 przebywał w Warszawie.
Współredaktor (1875–1879) i redaktor (1879–1890) „Kłosów” oraz „Wędrowca” (1894–1899). Współpracownik czasopism warszawskich i wileńskich. Redaktor naczelny (1891–1903) Wielkiej encyklopedii powszechnej ilustrowanej.
Był przedstawicielem tradycjonalistycznego nurtu romantyzmu. Tworzył powieści społeczno-obyczajowe, opowiadania i gawędy pisane wierszem. Ogłosił kilka zbiorów poezji: Zagon rodzinny (1854, 3 tomy), poematów: (Sroczka 1867) i powieści: (główny jego utwór Duch i krew 1859, 2 t., II. wyd. 1897;