thumb|Personifikacja areté w Bibliotece Celsusa w Efezie (II w. n.e.)
Areté () – tłumaczone jako doskonałość, cnota, dzielność, jedno z podstawowych pojęć etycznych starożytnej Grecji. Z terminu tego wywodzi się nazwa jednego z zasadniczych typów teorii moralnej: etyka aretaiczna (etyki cnót).
Areté odnoszona była nie tylko do ludzi, ale i do przedmiotów, oznaczając ich doskonałość w zakresie funkcji, jaką przedmiot miał wypełniać.
Grecka areté została przetłumaczona na łacinę jako . W tej postaci przejęło ją chrześcijaństwo, co stało się źródłem pojęcia cnoty.
Osoby wyposażone w areté określane były jako (dobre), (szlachetne, piękne). Ideałem życia i wychowania była kalokagatia (, ) – czyli połączenie piękna i dobra. Brak areté określany był jako – kakia (wada)Woodruff..
Historia pojęcia Zarówno znaczenie terminu, jak i to, jakie cechy uznawano za areté, zmieniały się w czasie. Początkowo areté oznaczała męstwo i bohaterstwo. W okresie archaicznym miejsce jednostki w społeczeństwie i jej powinności były ściśle wyznaczone. Cnota polegała na wypełnianiu powinności związanych z rolą społeczną jednostki, wynikającymi z jej urodzeniaMacIntyre, rozdz.