Pacjent szpitala może, za zgodą ordynatora, okresowo przebywać poza szpitalem, jeśli nie zagraża to jej lub innym osobom. Rehabilitacja w szpitalu psychiatrycznym lub domu pomocy społecznej nie może być podporządkowana celom gospodarczym.
W razie stwierdzenia, że dobro osoby chorej psychicznie lub upośledzonej umysłowo wymaga jej ubezwłasnowolnienia, dyrektor szpitala zawiadamia o tym prokuratora (art. 16).
Przymus bezpośredni Ustawa definiuje przymus bezpośredni jako zastosowanie przynajmniej jednej z następujących czynności: przytrzymanie, przymusowe zastosowanie leków, unieruchomienie pasami, uchwytami, prześcieradłami, kaftanem bezpieczeństwa lub innymi urządzeniami izolację.
Przymus bezpośredni wobec osób z zaburzeniami psychicznymi wolno stosować tylko, gdy (art. 18): ustawa do tego upoważnia osoba dopuszcza się zamachu przeciw zdrowiu lub życiu swojemu lub innej osoby albo przeciw bezpieczeństwu powszechnemu osoba gwałtownie niszczy lub uszkadza przedmioty w otoczeniu poważnie zakłóca działanie szpitala lub domu pomocy społecznej. O zastosowaniu przymusu bezpośredniego decyduje lekarz, który określa rodzaj zastosowanego środka przymusu oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie.