Szwedzki zaczęto postrzegać jako język skostniałej burżuazji, a fiński jako nowoczesny i rozwojowy. Ukazanie się powieści Aleksisa Kivi „Siedmiu braci” (fin. Seitsemän veljestä) w 1870 przerwało dominację szwedzkojęzycznej literatury i udowodniło, że język fiński nie stoi w sprzeczności z wyższą kulturą. Coraz bardziej upowszechniał się on w średnim i wyższym szkolnictwie (w 1880 roku na 3500 uczniów liceum, 1300 mówiło po fińsku, w 1900 roku na 8600 już 5200, a w przededniu I wojny światowej już 75%). Oprócz oświaty, pojawił się w sądach, administracji, handlu i na salonach arystokracji. W 1906 roku nowo powstały parlament Eduskunta, uchwalił, że fiński jest głównym językiem w kraju. Dotyczyło to również Wysp Alandzkich, których nazwy miejscowości zapisywano również po fińsku (np. Hammarlanti zamiast szwedzki Hammarland, Saltviikki-Saltvik, Köökari-Kökar). Spory językowe zakończyła uchwała parlamentu z 1921 roku, w której uznano że obydwa języki są oficjalne i mają równe prawa, a Wyspom Alandzkim przyznano szeroką autonomię.