Nakszbandijja () – mistyczne sunnickie bractwo sufickie założone przez Chwadża Baha' ad-Din Muhammada Ibn Muhammada Nakszbanda (1318–1389). Jedno z najliczniejszych i najbardziej popularnych bractw sufickich działających w całym świecie islamskim. Posiada wiele, często samodzielnych, odłamów.
Modlitwa Jej uczniowie modlą się (zikr) po cichu, w sposób nieprzerwany, uważając, iż osiąga się w ten sposób silniejszy związek z Bogiem. Cichy zikr jest elementem odróżniającym szkołę nakszbandijja od innych tarikatów. Rytuał modlitewny nakszbandijja odbywa się często bez żadnych świątyń i form organizacyjnych: wyznawcy siedząc w kręgu lub pojedynczo szepczą święte wyrażenia, aż do osiągnięcia ekstazy. Obejmuje on również muzykę i taniec. Wyznawcy mogą także (choć nie muszą) wyróżniać się ubiorem.
Historia Nakszbandijja zrodziła się w Persji, jednak bardzo szybko została stamtąd wyparta. Nieliczni jej wyznawcy przetrwali w Kurdystanie. Na tereny Persji powróciła dopiero w XIX w. Najwięcej zwolenników zdobyła jednak w Azji Środkowej oraz Turcji. Nakszbandijja była silnie związana z Timurydami.
Główny ośrodek tariki nakszbandijjskiej znajdował się w Bucharze. Obejmował on meczet i szkołę. Jednorazowo mieściło się tam ponad pięć tysięcy ludzi.