W przewlekłym bólu często stosuje się postępowanie wieloskładnikowe lub wielodyscyplinarne, którego cele obejmują nie tylko zmniejszenie natężenia bólu, lecz także poprawę funkcjonowania i jakości życia.
Dobór leczenia nie może opierać się wyłącznie na natężeniu bólu. Ból o podobnym nasileniu może wynikać z różnych mechanizmów, które mogą odmiennie odpowiadać na poszczególne metody terapii.
Historia
Poglądy na naturę bólu zmieniały się wraz z rozwojem wiedzy o organizmie i układzie nerwowym. W starożytności powstawały konkurencyjne koncepcje dotyczące zarówno charakteru bólu, jak i miejsca powstawania doznań. Arystoteles wiązał odczuwanie przede wszystkim z sercem, natomiast rozwijająca się później tradycja medyczna, między innymi w pracach Galena, przypisywała zasadniczą rolę mózgowi i nerwom. Koncepcje Galena wywarły znaczny wpływ na medycynę kolejnych stuleci.
W średniowieczu zagadnienie bólu szczegółowo omawiał Awicenna w Kanonie medycyny. Polemizował z poglądem przypisywanym Galenowi, zgodnie z którym bezpośrednią przyczyną bólu było naruszenie ciągłości tkanek. Awicenna uważał, że ból może powstawać także wskutek zmiany stanu narządu bez jego bezpośredniego uszkodzenia. Rozszerzył ponadto galenowski podział czterech rodzajów bólu do piętnastu i wiązał poszczególne jego jakości z różnymi przyczynami.