Wyatt starał się znaleźć słowa, które mogłyby go opisać, jednak nie mogąc ich znaleźć, w ogóle zrezygnował z języka angielskiego posługując się językami hiszpańskim i włoskim.
Od strony muzycznej najprostsza jest część pierwsza, najbardziej zbliżona do popu, jednak wykraczająca poza niego wyrafinowaniem aranżacyjnym.
Część druga ma charakter najbardziej jazzujący.
Najciekawsza pod względem muzycznym jest część trzecia, najbardziej "progresywna" i ambitna. Pod tym względem jest może najbardziej zbliżona do muzyki zawartej na albumie Shleep.
Magazyn The Wire uznał ten album za płytę roku 2007.
Muzycy Robert Wyatt – śpiew (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 12, 13, 16), pianino (1, 2, 10), instrumenty perkusyjne (1, 2, 5, 7, 8, 10, 13, 15), keyboard (3, 5, 8, 9, 11, 12, 13, 15), kornet (3, 5, 8), trąbka (4), metronom (4), gitara (6), karenotron (10)Instrument z głosem Karen Mantler, enotron (11)Z głosem Briana Eno, trąbka kieszonkowa (13), elektryczne zakłócenia (14), monicatron (16)Z głosem Moniki Vasconcelos, karentron (16) Brian Eno – keyboard (1), efekty (1) Seaming To – śpiew (1), klarnet (1) Annie Whitehead – puzon (1, 3, 5), róg barytonowy (4) Yaron Stavi – skrzypce basowe (1, 2, 4, 5, 6, 7, 9, 12) Monica Vasconcelos – śpiew (2, 15) Paul Weller – gitara (2, 7) Jamie Johnson – gitara basowa (3), elektryczne