Służba G-5 był najbardziej masowo budowanym radzieckim małym okrętem. Łącznie bowiem w latach 1934–1944 wyprodukowano około 300 takich kutrów torpedowych w kilku wersjach. Według nowszych źródeł, zbudowano ich 333 sztuki, w tym 258 przed przystąpieniem ZSRR do wojny (z tego cztery sprzedano Hiszpanii) i 75 w jej trakcie. Starsze źródła podawały 39 zbudowanych podczas wojny. W chwili ataku Niemiec na ZSRR marynarka miała 254 kutry G-5. Używane były w dywizjonach po 12–18 kutrów. Kutry tego typu używane były we wszystkich flotach radzieckiej marynarki wojennej w czasie II wojny światowej (Flotach: Bałtyckiej, Czarnomorskiej, Północnej i Oceanu Spokojnego).
Flota Bałtycka miała w 1941 roku 46 kutrów, w toku wojny od 1943 roku otrzymała 17 nowych i 18 z innych flot. Flota Czarnomorska miała 69 kutrów, a w toku wojny otrzymała 42 nowe i 8 z Floty Oceanu Spokojnego. Flota Oceanu Spokojnego pod koniec wojny miała 116 kutrów, a Flota Północna otrzymała tylko jeden. Podczas wojny zatopiono 84 kutry, w tym 36 Floty Bałtyckiej i 48 Czarnomorskiej. 10 innych zostało wycofanych ze służby.
Cztery kutry zostały sprzedane do republikańskiej Hiszpanii w 1937, podczas hiszpańskiej wojny domowej i nazwane No. 11, No. 21, No. 31 i No. 41. Kutry No. 31 i No.