właściwie ograniczone do rzeczywistych potrzeb i geograficznego obszaru, „zbytnia gorliwość prawodawcza rodzi nieraz zamęt w rozkazach, niedokładne obznajomienie się obywateli i urzędników, a ostatecznie – lekceważenie” stosowne w środkach, „gdyby więc np. jakaś ustawa podrzędnej stosunkowo potrzebie zadość czyniła, a wymagała jednocześnie obszernych zarządzeń, to wydanie tejże ustawy byłoby nieroztropne, choćby jej treść nie podlegała zarzutom” powinny ograniczać się do postanowień zasadniczej treści i unikać kazuistyki powinny być zredagowano możliwie zwięźle i jasno.
Zdaniem R. von Mohla kodyfikowanie prawodawstwa odnoszącego się do danej części życia państwowego jest wówczas przydatne, gdy przedmiot kodyfikacji jest już całkowicie opracowany i mające być wydane przepisy w całości i w szczegółach prawdopodobnie dłuższy czas istnieć będą. Jeśli zaś następują częste zmiany przepisów wskutek przemian wewnątrz państwa lub nie istnieją utarte przekonania odnośnie do danej dziedziny działalności państwa lub stosunków obywateli między sobą, tam oddzielne ustawy są stosowniejsze, ponieważ można je w miarę potrzeby zmieniać, nie narażając ogólnych zasad prawodawstwa na zmianę i niejasność, a powagi prawodawcy na szwank.