Syreny z Tytana (tyt. oryg. The Sirens of Titan) – druga pod względem daty wydania powieść Kurta Vonneguta, opublikowana w 1959. Mimo typowo fantastycznego tła, powieść skrywa w sobie uniwersalne przesłanie, na pozór satyryczne, mające jednak głębokie odbicie moralne.
Fabuła Powieść opisuje historię jednego z najbogatszych ludzi w Ameryce – Malachiego Constanta, który jako pierwszy miał stać się świadkiem materializacji Winstona Nilesa Rumfoorda, prosperującego przedsiębiorcy z Newport, który wcześniej wraz ze swoim psem Kazakiem wyruszył w międzygwiezdną podróż, a następnie został infudybułowany chronosynklastycznie, od tamtej pory występując w obszarze między Słońcem a Betelgezą w postaci falowej. Materializował się przy tym regularnie na różnych ciałach niebieskich, prócz Tytana, na którym był stale obecny.
To właśnie na tym jednym z wielu księżyców Saturna Winston Niles Rumfoord spotyka przedstawiciela maszynowej populacji Tralfamadorczyków, który czeka już od kilkuset tysięcy lat na dostawę pewnego ważnego elementu do budowy swojego statku. Przez te wszystkie lata Salo, bo tak nazywa się obcy stwór, głęboko wsiąkł w ziemiańską historię i poznał ludzi od dobrych i złych stron. Nie miał przyjaciół, dlatego zajął się rzeźbiarstwem.