Do noszenia kilku szkaplerzy, w podany sposób połączonych, nie potrzeba osobnego pozwolenia.
Szkaplerze Szkaplerz Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, zwany Szkaplerzem brązowym, brązowy (karmelici, karmelici bosi). Zapoczątkowany przez św. Szymona Stocka w 1251. Zatwierdzony oficjalnie przez Klemensa VII w 1530. Noszony przez karmelitańskie Bractwo szkaplerzne i przez tercjarzy karmelitańskich. Najbardziej rozpowszechniony i znany wśród szkaplerzy katolickich. Nosili go: św. Robert Bellarmin, św. Piotr Klawer, św. Alfons Maria Liguori, św. Jan Maria Vianney, św. Wincenty Pallotti, św. Jan Bosko, bł. Józefa Naval Girbès, św. Bernadeta Soubirous, św. Josemaría Escrivá de Balaguer, św. Jan Paweł II. Szkaplerz Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, zwany Szkaplerzem niebieskim, niebieski (teatyni, marianie). Propagowany przez marianów niebieski szkaplerz jest na czerwonych tasiemkach, zgodnie z Regułą 10 Cnót Ewangelicznych Najśw. Maryi Panny (Rozdz. X). Zapoczątkowany przez czcigodną Urszulę Benincasę (1547–1618) 2 lutego 1617, która otrzymała od Maryi i Jezusa 10 obietnic związanych z jego noszeniem. Jej mistyczne dary i łaski były badane i potwierdzone jako autentyczne przez św. Filipa Neri, pod którego kierownictwo duchowe polecił ją Grzegorz XIII. Zatwierdzony Breve papieskim w 1671 przez Klemensa X.